Lang geleden, in de prehistorie (40.000-4.000 v. Chr.), leefden mensen in verbondenheid samen, ieder had zijn plaats in de groep, ieder had zijn werkzaamheden. Men leefde met aarde en kosmos en alle levende wezens in grote saamhorigheid.
Het was de tijd van de jagers-verzamelaars. De mannen gingen met elkaar op jacht. De vrouwen verzamelden 75% van het voedsel. Zij hadden kennis van geneeskracht of giftigheid van gewassen; zij waren de genezers, de sjamanen van de stam en onderhielden het contact met de voorouders.
De schepping en het leven werd, vanwege het vrouwelijk vermogen tot voortplanting, als vrouwelijk ervaren en in de vorm van godinnen, de berg, het meer en de boom vereerd.
Dat was in de tijd van de matriarchaten of moederculturen: egalitaire samenlevingen, gebaseerd op consensus, waarin het vrouwelijke centraal stond zonder daarbij de balans met het mannelijke te verstoren.  Lees meer